webommenExpositie Erik van Ommen & Harald van Noordt

'Water, land en poldervogels'

di 17 apr t/m zo 13 mei

Toegang vrij, open: van 11 tot 17 uur, maandag gesloten

Over Erik van Ommen

Vogelliefhebber, schilder, graficus en tekenaar

Erik van Ommen (1956) studeerde in 1983 af aan de Academie voor Beeldende Kunsten Minerva in Groningen. Hij maakt figuratief werk en exposeerde in musea en galerieën in binnen- en buitenland. Zijn oeuvre bestaat uit olieverfschilderijen, aquarellen, pastels, etsen, lino- en houtsneden, sumi-e-schilderingen en videofilms. Hij schreef de teksten voor een aantal van zijn boeken.

Erik woont, werkt en exposeert in Atelier Brink 2, een oude pastorie op de historische Brink in Vries.

Hij publiceerde onder meer boeken over de bijeneter, dwerggans, grauwe kiekendief, boerenzwaluw, kluut en ijsvogel. In 2013 verscheen tijdens een overzichtstentoonstelling in Slot Zeist het boek Het Waddenatelier.

In 2015 kwam hij met zijn tweeëndertigste boek, Mijn reigerparadijs, waarin voor het eerst videofilms zijn opgenomen.

Voor het vara-programma Vroege Vogels ontwierp hij het logo van de grutto, Nederlands nationale vogel. In 2015 riep hij in samenwerking met Vogelbescherming Nederland ‘Het Bevlogen Oog’ in het leven, de prijs voor de beste vogeltekenaar. In 2016 schilderde hij, in opdracht van PostNL, het postzegelvel ‘Griend – vogels van het Wad’.

Erik beschouwt de wereld als zijn atelier en werkte buiten Europa in India, Egypte, Israël, Kenia, Mauritanië, Gambia, Senegal, Namibië, Zimbabwe, Canada en een groot deel van de Verenigde Staten. In 2000 was hij artist in residence in Japan, in 2017 in het wetenschapsdorp Ny-Ålesund op Spitsbergen.

POLDERVOGELS (maart 2018), het nieuwe boek van Erik van Ommen, toont het vogelleven in de polders bij het zuidlaardermeer. In 2017 was hij bijna dagelijks in de polder om vogels te schilderen. De penseeltekeningen maakte hij in het veld met behulp van een telescoop, de houtsnedes en aquarellen ontstonden later in het atelier. Rode draad in het verhaal is de zeearend, die daar voor het eerst een jong voortbracht. Daarnaast komen vele andere soorten aan bod. Het resultaat is een prachtige impressie in woord en beeld.

Erik van Ommen, Atelier Brink 2, Brink 2, 9481 BE Vries, www.erikvanommen.nl



webnoordtOver Harald van Noordt

Sorgue

Door: Ton Groeneweg

De ene rivier stroomt in de andere. Hun wateren mengen zich – ze verwateren, verwateren elkaar. En dus ontstaat er verwarring – wat een gelukkig willekeurig toeval! Alles draait hier om geluk en toeval – en om vermenging.

De Sorgue is een rivier van de bron – zelfs als (of juist omdat?) haar bron verborgen is. Daarom is zij ook een stroom van kracht – haar krachtige wateren zijn helder, sterk, oorspronkelijk. Heidegger, denker van de bron, is nooit ver van de Sorgue. Heidegger had iets met rivieren – Rijn, Donau –krachtige, oorspronkelijke rivieren. En misschien is de Sorgue er ook al, vanaf de bron, in Sein und Zeit, als de Sorge (Fürsorge – zorg). Een gelukkig toeval van de taal, bijna gelijkluidend, iets wat Heidegger wist te waarderen! Hij wist hoe te zorgen (“sorguen”) voor de taal – voor wat zij ons doet toe-vallen. Toeval, zorg: is niet alleen wat ons toe-valt het werkelijk waard om voor te zorgen?

Aan het andere uiteinde, het andere uiterste van deze vermenging van wateren, is er een langzame stroom – één van de ‘breede rivieren die traag door oneindig laagland gaan’. De rivier de Amstel, de rivier van Amstelredam – zo traag dat het bijna geen rivier meer is, nauwelijks te onderscheiden van een gracht. Net zoals de Sorgue nooit lijkt te beginnen, zo lijkt de Amstel nergens te eindigen – hij verliest zich in de eindeloze windingen van de grachten. (Bijna zoals de stille wateren van een vijver, ergens in een tuin in Giverny.) Twee rivieren dus – één aan de bron, één aan het einde. En tegelijk maakt hun vermenging alles anders. Deze elkaar verwaterende wateren kunnen niet langer gescheiden worden. Alles vermengt zich in gelukkig toeval.

En toch is het hier (in Amsterdam, in deze schilderijen en tekeningen van Harald van Noordt) dat de vermenging van wateren plaatsvindt – ver van de bron. Misschien is het deze vermenging die de rivier vertraagt – door het oneindige spel van het toeval. In deze vermenging raakt de bron zoek – aan het eind.

Harald van Noordt (Den Haag, 1962) woont en werkt in Amsterdam, www.haraldvannoordt.com